Ik dacht lang dat ik vooral sterker moest worden.
Tot ik ontdekte dat mijn leven niet vroeg om nóg beter volhouden.
Het vroeg om terugkeren naar mezelf.
Van buiten was er niet zoveel aan de hand.
Er was een tijd waarin mijn leven er van buitenaf behoorlijk goed uitzag. Ik had werk. Een relatie. Een gezin. Verantwoordelijkheid. Plannen.
Ik deed wat er van mij verwacht werd en meestal deed ik dat ook nog goed. Ik was degene waarop je kon rekenen. Degene die doorging. Die voelde wat een ander nodig had. Die problemen probeerde op te lossen voordat ze problemen werden.
En ergens zag ik dat zelfs als een kwaliteit. Ik kon veel dragen. Alleen stelde ik mezelf één vraag steeds minder:
Maar wie ben ik als niemand iets van mij nodig heeft?
Want onder al dat functioneren zat iets anders. Moeheid. Onrust. Een gevoel dat ik voortdurend “aan” stond.
En een steeds sterker besef dat ik wel mijn leven aan het organiseren was, maar het niet altijd werkelijk aan het léven was.
Soms fluistert je lichaam eerst.
En soms moet het uiteindelijk roepen.
De foto hieronder werd genomen toen ik met Nel aan het spelen was. Op een bepaald moment lag ik op de trampoline. En ik viel gewoon in slaap.
Niet gezellig indommelen. Op.
Mijn lichaam leek te zeggen: Maike. Stop.
En bijna tegelijkertijd kwam die andere stem: Kom. Door. Er moet nog zoveel.
Die stem kende ik. Ik had er jarenlang naar geluisterd. Sterk zijn. Niet zeuren. Doorgaan. Verantwoordelijkheid nemen. Eerst kijken wat er nodig is. Later rusten. Later voelen. Later kiezen.
Tot ik moest erkennen: ik was ontzettend goed geworden in functioneren. Maar functioneren en leven bleken twee verschillende dingen.
Ik wilde begrijpen waarom.
En als ik iets wil begrijpen, dan ga ik ook zoeken.
Ik studeerde orthopedagogie. Ik verdiepte me in gedrag, ontwikkeling en relaties. Ik ging zelf in therapie. Volgde coaching. Las boeken. Deed cursussen. Journalde. Mediteerde.
Ik kreeg taal voor wat ik voelde. Ik herkende patronen. Ik begon mijn geschiedenis beter te begrijpen.
En toch bleef ik opnieuw doen wat ik eigenlijk niet meer wilde. Doorgaan wanneer ik rust nodig had. Ja zeggen terwijl ik nee voelde. Mijn energie kwijt aan dingen die niet van mij waren.
Ik begreep steeds meer, maar mijn lichaam en mijn dagelijkse keuzes liepen nog niet altijd mee.
Dat werd een van de belangrijkste vragen van mijn leven.
Misschien hoefde ik mezelf niet nóg beter te begrijpen.
Ik begon langzaam te zien dat mijn hoofd maar één deel van het verhaal was. Dat mijn lichaam ook had geleerd. Dat bepaalde reacties automatisch waren geworden.
Dat aanpassen, alert zijn, doorgaan of controle houden niet ontstonden omdat ik “verkeerd” was. Ze waren ergens logisch geworden.
En ineens veranderde mijn vraag. Niet meer: “Hoe krijg ik dit gedrag weg?” Maar: “Wat probeert een deel van mij hier eigenlijk te beschermen?”
Dat veranderde heel veel. Ik stopte steeds meer met mezelf benaderen alsof ik een probleem was dat opgelost moest worden. En begon te oefenen in iets wat veel eenvoudiger klinkt dan het soms is:
Bij mezelf blijven.
Ook wanneer iemand teleurgesteld was. Ook wanneer ik twijfelde. Ook wanneer kiezen spanning gaf. Ook wanneer het gemakkelijker voelde om opnieuw te doen wat ik altijd had gedaan.
Uit die zoektocht groeide later wat ik vandaag The Soft Power Shift™ noem.
Lees over mijn methode
Ik keerde niet terug naar een betere versie van mezelf.
Ik keerde terug naar de vrouw die onder al het moeten nog altijd bestond.
Ik begon opnieuw te ontdekken wat ik leuk vond. Waar ik naar verlangde. Wat voor mij klopte. Welke relaties voedden en welke vooral energie vroegen.
Waar ik mezelf kleiner maakte. Waar ik ja zei terwijl alles in mij nee voelde. Waar ik leefde volgens een versie van mezelf die ooit handig was geweest, maar niet meer paste.
Ik leerde grenzen stellen. Ruimte innemen. Rust nemen vóór mijn lichaam mij stillegde. Keuzes maken zonder eerst iedereen rondom mij te raadplegen. Spelen. Genieten. Van gedachte veranderen. Niet alles controleren. Niet overal verantwoordelijk voor zijn.
En nee. Dat ging niet in één rechte lijn omhoog.
Vrijheid bleek voor mij niet: nooit meer geraakt worden. Vrijheid werd: mezelf niet meer automatisch verlaten wanneer ik geraakt werd.
Zodra je jezelf begint terug te vinden, past niet alles uit je oude leven nog.
In 2021 nam ik een besluit dat jarenlang groot had gevoeld. Ik zei mijn job op na tien jaar loondienst. Niet omdat ik ineens nergens meer bang voor was. Wel omdat ik steeds moeilijker kon negeren wat ik zelf wilde bouwen.
Jarenlang had ik met jongeren gewerkt. Ik zag hun pijn. Hun gedrag. Hun worstelingen. Ik zag ook hoe vaak een kind iets droeg dat veel groter was dan het kind zelf.
Hoe patronen door gezinnen bewegen. Hoe volwassenen hun best doen vanuit wat zij zelf hebben geleerd. En hoe weinig zin het heeft om alleen het gedrag aan het einde van de keten te proberen veranderen.
Mijn blik begon te verschuiven. Van: “Hoe helpen we deze persoon beter functioneren?” naar:
“Wat als we eerder durven kijken naar wat wij allemaal doorgeven?”
Lang dacht ik dat mijn werk vooral ging over individuele mensen helpen. Vandaag zie ik het anders.
Ik zag het eerst bij mezelf. Toen ik stopte met mezelf verlaten, veranderde niet alleen iets in mij. Het veranderde hoe ik naar Nel keek. Hoe ik sprak aan tafel. Wat er niet meer werd doorgegeven.
Dat is het moment waarop mijn werk een missie werd.
En zo begon ik steeds groter te dromen. Niet alleen van individuele begeleiding. Maar van plekken waar mensen opnieuw kunnen ervaren hoe leven ook kan voelen.
Meer natuur. Meer spel. Meer gemeenschap. Meer nieuwsgierigheid. Meer autonomie. Meer verantwoordelijkheid. Minder moeten passen in systemen die niet voor iedereen passen.
Ik wil niet alleen mensen helpen omgaan met de wereld zoals ze vandaag is. Ik wil mee bouwen aan hoe ze ook zou kunnen zijn.
Waarom dit voor mij zo persoonlijk is.
Omdat ik weet hoe gemakkelijk je een leven kunt bouwen dat er goed uitziet en jezelf toch ergens onderweg kunt kwijtraken.
Omdat ik een dochter heb en ik haar niet wil leren dat volwassen worden betekent dat ze steeds minder van zichzelf moet worden.
Omdat ik kinderen een wereld gun waarin nieuwsgierigheid niet zo snel plaats hoeft te maken voor presteren. Omdat ik volwassenen een leven gun waarin rust niet pas mag nadat alles af is.
Omdat ik geloof dat liefde niet alleen iets is wat we voelen. Het is ook iets wat we bouwen. In de keuzes die we maken. In hoe we met elkaar omgaan. In wat we weigeren nog langer door te geven.
En vandaag?
Vandaag bouw ik verder.
Natural Softie is vandaag al begeleiding, community, online ondersteuning en een plek waar mensen zichzelf opnieuw leren ontmoeten. Maar voor mij is dat niet het eindpunt. Het is het begin.
Ik droom van een wereld waarin mensen niet eerst hoeven vast te lopen voordat ze leren luisteren naar zichzelf. Waar volwassenen elkaar helpen herinneren aan wat werkelijk belangrijk is. Waar kinderen kunnen leren vanuit nieuwsgierigheid.
Waar natuur, spelen, creëren, rust en verbinding opnieuw een normale plek krijgen. Waar persoonlijke groei niet betekent dat we nog harder aan onszelf moeten werken, maar dat we steeds vrijer worden om ons leven daadwerkelijk te leven.
Dat is de wereld waar ik aan wil bijdragen. Niet ooit. Nu al.
Ik ben niet aangekomen.
Ik groei nog. Ik word nog geraakt. Ik kom mezelf nog tegen. Ik maak soms keuzes waarvan ik achteraf denk: Maike. Serieus?
Maar er is iets fundamenteels veranderd. Ik hoef niet meer terug naar een perfecte versie van mezelf. Ik weet hoe ik terug kan keren. Naar mijn lichaam. Naar mijn waarden. Naar mijn waarheid. Naar wat voor mij klopt.
En misschien is dát wel wat vrijheid voor mij uiteindelijk betekent. Niet jezelf nooit meer verliezen. Maar weten hoe je jezelf weer vindt.
Misschien herken jij iets van jezelf in mijn verhaal
Dan hoef je mijn weg niet te volgen.
Jouw verhaal is van jou. Jouw tempo ook.
Maar als je voelt: “Ik weet eigenlijk al lang dat ik niet verder wil zoals het nu gaat.” dan kun je daar vandaag iets mee doen.
Niet door alles ineens om te gooien. Maar door te beginnen kijken naar wat er in jou telkens de microfoon overneemt wanneer je eigenlijk iets anders wilt.
Gratis Innerlijke Teamleden test • ongeveer 2 minuten
Ontdek The Soft Power Shift™Beluister mijn verhaal in de podcast