Je staat al maanden voor dezelfde keuze.
En je weet het nog steeds niet.
Misschien is het je werk.
Misschien een relatie.
Misschien verhuizen.
Of stoppen met iets waar je al te lang in zit.
Je hebt er al duizend keer over nagedacht.
Lijstjes gemaakt. Voor- en nadelen.
Met je beste vriendin gepraat.
Misschien zelfs met een coach.
En toch… sta je er nog.
En je denkt:
“Ik ben gewoon iemand die moeilijk kan kiezen.”
“Ik moet er nog beter over nadenken.”
“Als ik meer informatie heb, dan weet ik het wel.”
Maar eerlijk?
Je weet het al.
Diep vanbinnen weet je het al heel lang.
Je durft het alleen niet te kiezen.
Want niet kunnen kiezen… is bijna nooit een keuze-probleem.
Het is een veiligheidsprobleem.
Je lichaam zegt:
“Als je dit kiest, verlies je iets.”
“Als je dit kiest, word je afgewezen.”
“Als je dit kiest, sta je er alleen voor.”
En dus blijf je hangen.
In het midden.
Waar niets verandert. Maar ook niets stuk gaat.
Ik had laatst een 1-op-1 klant.
Ze voelde zich al twee jaar leeggezogen op haar werk.
Twee jaar.
Geen energie meer ’s avonds. Kort tegen haar kinderen. Altijd moe. En dat constante gevoel van: is dit het nu?
En elke keer als ik vroeg: “Waarom blijf je?”
Zei ze:
“Ik weet niet wat ik anders wil.”
“Ik moet eerst iets zeker hebben.”
“Misschien valt het nog wel mee.”
Tot ik haar één vraag stelde:
“Wat als je het wel weet… maar het gewoon te eng is om het toe te geven?”
Ze begon te huilen.
Want ze wist het al lang.
Ze wilde daar weg.
Maar ze durfde niet te vertrouwen dat er iets anders zou komen.
En het eerste wat ze deed… was niet meteen ontslag nemen.
Ze stopte met doen alsof het nog klopte. Naar zichzelf.
En van daaruit… begon er beweging te komen.
Kleine dingen. Gesprekken. Duidelijkheid. Grenzen.
En ja… uiteindelijk heeft ze haar job losgelaten. En zichzelf even de ruimte gegeven om te bekomen.
Maar dat kwam niet door een grote beslissing.
Dat kwam omdat ze eindelijk durfde te voelen wat ze al wist.
Niet kunnen kiezen is geen gebrek aan duidelijkheid.
Het is een teveel aan angst om te voelen wat je al weet.
Stel jezelf één vraag.
Niet: wat moet ik kiezen?
Maar:
“Wat weet ik al… maar durf ik nog niet hardop te zeggen?”
En blijf daar even bij.
Niet wegduwen. Niet oplossen. Gewoon voelen.
Dat is je antwoord.